Vrijdag jongstleden organiseerde het label South Of North een avond met drie acts in OCCII. Daar werd onder meer het debuutalbum gepresenteerd van de Amsterdamse band From 2. De avond ging van elektronische experimenten naar avontuurlijke indie en weer terug.

Soms helpt toeval een handje om me de deur uit te krijgen richting een concert aan de andere kant van de stad. Afgelopen vrijdag bestond het toeval uit een bestelling die ik ’s middags bij een van mijn favoriete platenzaken had opgehaald. Pas na thuiskomst ontdekte dat een van de twee platen niet het door mij bestelde nieuwe album was van Irreversible Entanglements, maar het debuutalbum Indie Stock van de Amsterdamse band From 2. De vergissing is begrijpelijk. De hoezen hebben namelijk een vergelijkbaar kleurenpallet waardoor ze enigszins op elkaar lijken wanneer je ze een fractie van een seconde met half gesloten ogen bekijkt. Luisterend via de Bandcamp-pagina van From 2 hoorde ik aanstekelijk wispelturige indie. De lp is uitgebracht door South Of North, een klein label uit Amsterdam en Parijs. Eerder dit jaar kocht ik van dat label de EP Flowers met elektronische muziek van Elizabeth Davis. Van Davis wist ik dat ze vrijdag in OCCII zou spelen. Uit nader onderzoek bleek dat ze deel uitmaakte van een labelavond en dat From 2 ook op het programma stond. Genoeg redenen om per fiets de oversteek van Oost naar Zuid te maken.

From 2

De vijf bandleden van From 2 vertolkten tijdens hun concert alle nummers van Indie Stock, maar dan in een andere volgorde. Rechts op het podium stonden twee leden uit de band a fungus: bassist Boudewijn Scholten en gitarist Otto de Jong. In het midden hadden zangeressen Maria Zandvliet en Milla van der Graaf zich geplaats achter respectievelijk iPad en drumstel (niet meer dan een snaredrum, floortom en bekken). Geheel links had gitarist/zanger Lyckle de Jong zijn mobiele telefoon paraat op een plek waar Bob Dylan normaal gesproken zijn mondharmonica heeft hangen. De Jong had ik vorig jaar september in De Nieuwe Anita al eens in actie gezien toen hij onder de naam Targus Aims een gitaar bespeelde met zijn handen in lege verpakkingen van Croky chips. Tezamen maakten ze speelse tegendraadse muziek.

De zelfbenoemde folkmutanten waren muzikaal ontregelend met behoud van melodie. De liedjes werden afwisselend solo gezongen en niet zelden door alle bandleden tegelijkertijd. De zang ging van lieflijk fluisterend, in bijvoorbeeld Keep In Mind en I Am A Bird, naar een enkele stembandvernietigende uitbarsting zoals tijdens The Outcome. Onvoorspelbare akkoordenschema’s werden gecombineerd met onverwachte ritmische accenten en af en toe een dissonant akkoord. Gecoördineerde vingerbewegingen haalden synthesizer en andere geluiden uit de iPad. Het instrument bleek ook geschikt voor een woeste gitaarsolo. Aan aangename verrassingen geen gebrek.

Toulip Wonder

Het optreden van From 2 werd omlijst door twee elektronische acts. Toulip Wonder (de Sri Lankaans-Britse Cassie Layton) opende de avond vanaf de zaalvloer met prettige ambient new age. De eenvoudige, op een synthesizer gespeelde thema’s werden door effectapparatuur opgevangen en herhaalden zich, ondergedompeld in een zee van zachte ruis. Het was een dromerige basis voor jazzy noten op saxofoon en toegevoegde vocalen. De video op het scherm achter de muzikant vertoonde een collage van aan computerspelletjes ontsnapte flora, fauna en architectuur. De set eindigde met een soort aerobic oefening waarbij Cassie Layton door de zaal danste en en met een brede glimlach recht en diep in de ogen keek van enkele verbaasde bezoekers, onder wie ondergetekende.

Elizabeth Davis

De avond eindigde met de uit de VS afkomstige en momenteel in Duitsland woonachtige Elizabeth Davis. Haar compacte set bevatte materiaal van het recentelijk verschenen Flowers. Geluidsmanipulaties op de laptop gingen als vanzelf van extreme glitches en noise-erupties over in melodische composities met soms organisch klinkende geluiden. Gortdroge, kille beats bonkten helder en afgemeten door de zaal, vergezeld door bewust emotieloos gedeclameerde vocalen. Op zulke momenten klonk de muziek als een hedendaagse variant op cold wave. Tijdens sommige ritmische passages uitten enkele bezoekers hun enthousiasme door middel van korte juichkreten. Het kostte Davis bij zulke aanmoedigingen moeite om een glimlach te onderdrukken. Het optreden had wat mij betreft twee keer langer mogen duren.

De Ierse zanger Gavin Friday keerde dinsdag terug naar Carré, het theater waar hij 36 jaar geleden voor het eerst optrad met liedjes van zijn debuutalbum Each Man Kills The Thing He Loves.

Gavin Friday heeft vanaf zijn vroegere band Virgin Prunes (1977-1986) altijd een trouwe aanhang gehad op het Europese vasteland. Eind maart 2025 stond hij voor een uitverkochte zaal in TivoliVredenburg Utrecht. Koninklijk Theater Carré aan de Amstel in Amsterdam was afgelopen dinsdag een maatje te groot. De pittige toegangsprijs zal voor menigeen een reden zijn geweest om Carré over te slaan. De trouwste fans hadden natuurlijk wel een plek veroverd op met name de voorste rijen. Sommige kwamen uit België en een enkeling helemaal uit Italië.

De begeleidingsband had een andere samenstelling dan vorig jaar in TivoliVredenburg. Gebleven waren multi-instrumentalist Kevin Corcoran (links op het podium) en de veelzijdige blazer Renaud Pion (voor de kijkers rechts). In plaats van een Amerikaanse zangeres werd de band ditmaal gecompleteerd door een cellist (Kate Ellis) en twee jonge achtergrondzangeressen die ook trompet, gitaren, accordeon en percussie toevoegden. Het laatste album Ecce Homo (2024) stond nog steeds centraal en dus beukten de discobeats in alle hevigheid in opener Lovesubzero en de twee daaropvolgende nummers. Carré veranderde in een discotheek, maar dan wel eentje waar iedereen op een stoel bleef zitten. De ballade Apologia bracht rust in de circustent en was een aanloop naar onder meer een blokje Virgin Prunes-nostalgie met als verrassing de uitvoering van Baby Turns Blue. De grootste hit van Virgin Prunes werd indertijd nooit live vertolkt omdat de bandleden geen commerciële ambities hadden. Tijdens deze tour van Gavin Friday werd die traditie voor het eerst verbroken. Zonder livedrums had de hergeboorte van het nummer niet de te verwachten intensiteit. Bij het daaropvolgende Caucasian Walk was daar gelukkig geen gebrek aan.

Gavin Friday en band in Carré (bron: YouTube)

De stoel en het tafeltje met wijnfles en -glas stonden zoals gebruikelijk als decorstuk ter rechterzijde, voor sommige bezoekers als permanent obstakel binnen het gezichtsveld. De meeste aankondigingen brachten geen nieuwe verhalen voor wie er vorig jaar bij was in Utrecht. Gavin Friday was deze avond wel meer politiek uitgesproken; hij sprak zijn woede uit over de terugkeer van het fascisme, maakte zich kwaad over toenemende intolerantie en brak een lans voor seksuele diversiteit. Zijn muzikale held Marc Bolan en goede vriendin Sinéad O’Connor werden ieder afzonderlijk met een lied geëerd. When The World Was Young was zowel een warme herinnering aan de tijd dat Friday met zijn jeugdmaatjes Guggi en Bono in Dublin optrok als een aansporing om het creatieve hart te volgen.

De zanger stond ook stil bij het plotselinge overlijden vorig jaar oktober van muzikant en vriend Dave Ball, de producer van Ecce Homo en het tweede studioalbum van Virgin Prunes uit 1986. Gloria Jones’ Tainted Love werd aan Ball opgedragen en grotendeels gespeeld in een strikt tempo dat zich bevond tussen de versie van Coil en die van Soft Cell. Een nieuwe band betekende ook nieuwe arrangementen, met voor sommige nummers nieuw toegevoegde coda’s. Friday putte uit een rijk oeuvre en wisselde disco af met tribale new wave, kortstondige industrial noise, glamrock en chansons.

Kate Ellis en Renaud Pion

De band hield zich strak aan de twee uur die gepland stonden, inclusief twee toegiften met onder meer het te verwachten Jacques Brel-lied Port Of Amsterdam (afkomstig van Friday’s debuutalbum) en de definitieve afsluiter Angel (inclusief een regen van licht met behulp van een immense discobal). Voordat Friday zich na afloop van het concert bij zijn partner en meerdere naar Amsterdamse afgereisde vrienden voegde, nam hij vlak bij de uitgang van Carré nog even de tijd om zijn fans te ontmoeten.

Na een maand zonder concertbezoek was het in februari weer tijd om de fiets te pakken voor een rondje langs de Amsterdamse ondergrondse muziekzalen OCCII en Vondelbunker voor concerten van lokale en Italiaanse muziekhelden.

Bazip Zeehok + Zu in OCCII (11 februari 2026)

Het optreden van trio Bazip Zeehok in OCCII was een voorproefje van het op 1 maart te verwachten nieuwe album hOEstmETjE, met op muziek gezette komische gedichten van G.W. Sok, zoals De Onzichtbare Man (over de voor- en nadelen van een onzichtbaar bestaan), Zeef (het relaas van een persoon met geheugenverlies) en het als een hortende startmotor voorgedragen Als Ik Dat Hoor Wat. In handen van gitarist Lukas Simonis en percussionist/drummer Gert-Jan Prins werd de rocktraditie dusdanig bewerkt dat enkel spaanders en splinters overbleven. Bazip Zeehok is improvisatierock waarbij de invloeden soms helemaal reiken tot eind 19e eeuw, zoals te horen in Stakker Wie, een Nederlandstalige bewerking van de Amerikaanse folksong Stagger Lee. Hee Meneer bleek zowaar een cover van Jimi Hendrix’ Hey Joe. Ondanks de tegendraads schurende geluiden werd het optreden over het algemeen niet zo ontoegankelijk ervaren als het werd opgediend.

Zu in OCCII, vastgelegd door mauri d

De vrije klanken van Bazip Zeehok stonden lijnrecht tegenover de in strakke lijnen uitgetekende muziek van Zu. Het was niet de eerste keer dat het Italiaanse trio contrastrijk stond geprogrammeerd op een Amsterdams podium. De eerste keer dat ik Zu zag was in juni 2000 als voorprogramma van De Kift in kraakpand Entrepotdok. Ook geen voor de hand liggende combinatie. De Italianen presenteerden hun nieuwe dubbelalbum Ferrum Sidereum met een optreden dat eveneens de lengte had van een dubbelalbum. De drie muzikanten speelden met veel krachtsinspanning en toch schijnbaar onvermoeibaar hun complexe instrumentale muziek die een amalgaam is van machinale industrial, progmetal, punk en jazz. Het jazzelement is niet zozeer de neiging tot improviseren, maar de aanwezigheid van een baritonsaxofoon. Saxofonist Luca Tommaso Mai wisselde het blazen af met geluiden en muziek vanaf het elektronische instrumentarium dat voor hem op een verhoging lag. Wat hij uit de apparaten toverde was meer retro dan futuristisch, zoals het mellotron-strijkorkest waar King Crimson, Yes en Genesis in hun vroege jaren graag gebruik van maakten. Het volume dat drummer Paolo Mongardi en bassist Massimo Pupillo voorbrachten was overweldigend. De ritmesectie wist ook met hun muzikaal technische begaafdheid te imponeren. Voor adempauze was geen plaats, ook niet voor het publiek.

Bromtones, 2BuckRoleks + Yeko Ono? in de Vondelbunker (14 februari 2026) 2BuckRoleks in de Vondelbunker

Het was tamelijk koud op 14 februari, niet alleen in de buitenlucht maar ook binnen in de onverwarmde Vondelbunker. De meeste bezoekers hielden hun jassen aan om het gevoel van vroegtijdige rigor mortis zoveel mogelijk uit te stellen. Het kwartet Bromtones kwam als eerste op, onder begeleiding van de panfluit van Gheorghe Zamfir. De band deed de naam eer aan met een overheersend basgeluid dat de rest van de muziek grotendeels overstemde. Het eerste nummer klonk als een Nederlandstalige versie van Big Blacks El Dopa. Elders in de set doken wel meer herkenbare melodieën op, zoals een coverversie van Herman Broods Dope Sucks en het thema van Goede Tijden, Slechte Tijden. Muzikaal is de stevige rock niet per se als pretpunk te categoriseren, maar pret was wel het vooropgestelde plan.

2BuckRoleks speelde vervolgens non-nonsense indierock met Amerikaanse invloeden. Uitzinnige taferelen, zoals tijdens hun onvergetelijke optreden op 5 juli 2025 in Café Quelle in de Jan Pieter Heijestraat, bleven ditmaal uit. Toen zorgden enkele laveloze dronkaards, verwarde barvliegen en een niet te stoppen danseres (die ook achter de microfoon wilde staan) voor een avond die in de verte herinneringen opriep aan het legendarische optreden van The Cramps in het California State Mental Hospital in 1978. Het publiek in de Vondelbunker was nog te nuchter (of te veel door de kou bevangen) om zich volledig te laten gaan.

Yeko Ono? in de Vondelbunker

De Amsterdamse formatie Yeko Ono? (met leden uit onder meer Makazoruki) was tot aan het debuutalbum Under The Elm Trees een instrumentale punksurfband. Op de lp stapte de band over naar een meer songgerichte aanpak. Tijdens de presentatie in juli 2024 werd duidelijk dat gastvocalist Damir Smutni als vast bandlid was toegetreden. De plaat en het optreden klonken als een overgangsfase. Op de in december vorig jaar digitaal uitgebrachte EP VolksHotel zijn de vocalen volledig geïntegreerd in de stevige en noisy post-punk en is het gelukt de energie van de optredens te behouden. De band stampt live met veel overgave en in volle vaart door een repertoire waarin ook plaats is voor een Fugazi-achtige riff zoals in het nummer 6a. Op vrijdag 10 april wordt de EP officieel gepresenteerd in Yeko Ono?’s thuishonk Cinetol met opnieuw 2BuckRoleks en speciale gast Scott McCloud (Girls Against Boys, New Wet Kojak, Soulside).

Het was vorige week donderdag niet de eerste keer dat Arnold de Boer in het Bimhuis optrad. Samen met The Ex heeft hij meerdere malen een avond mogen vullen in de arena van het Amsterdamse jazzpodium. Ook solo en samen met onder meer Oscar Jan Hoogland was hij er al te zien. Afgelopen zaterdag stond De Boer voor het eerst centraal met zijn band Zea, aangevuld met gasten, inclusief een drumband uit Makkum.

In de tweede helft van de jaren negentig zal niemand hebben kunnen voorspellen dat de eigenzinnige indieband Zea in 2026 een eigen programma zou presenteren in het Bimhuis. Er is veel veranderd in de tussentijd. Zea werd gaandeweg een soloproject dat muzikant en songschrijver Arnold de Boer vanaf 2009 deelt met zijn rol als zanger, gitarist en tekstschrijver in The Ex. Via die band kwam Zea meer en meer in contact met muzikanten uit het Nederlandse improvisatiecircuit, zoals leden van het ICP Orchestra. Zea is sinds kort weer een band, met naast drummer Ineke Duivenvoorde (o.a. Space Siren en Howrah) de twee improvisatoren Xavier Charles (klarinet) en Harald Austbø (cello). Het kwartet bracht in november 2025 het Friestalige album in lichem fol beloften uit samen met Drumband Hallelujah Makkum (actief sinds 1894!), de muziekgroep waar De Boer zijn muzikale carrière als tiener mee begon en waar zijn vader Feddie nog steeds deel van uitmaakt. De drumband vergezelt Zea dit jaar tijdens een select aantal optredens. Donderdag was een vol Bimhuis aan de beurt.

Annelie David en Michelle Samba

De avond werd geopend met poëzie, een dag na het einde van Poëzieweek 2026. Mischa Andriessen liet zijn sensuele dichtregels vergezeld gaan van de fluwelen vocale improvisaties door Sanem Kalfa en een uitgebreide hoestbui van iemand in de zaal. Dichteres Annelie David haalde haar metaforen veelal uit de natuur en werd terzijde gestaan door percussie en vocale echo’s door Michelle Samba. Samba nam daarna plaats achter het drumstel voor een vrije improvisatie samen met pianist Oscar Jan Hoogland en klarinettist Xavier Charles. Hoogland hing regelmatig boven het binnenste van de vleugel en liet daar met diverse, vanuit mijn gezichtsveld veelal onzichtbare objecten de snaren resoneren en zingen. Felle, herhalende ritmische partijen op de toetsen werden door Samba beantwoord met luide, onvoorspelbaar swingende drumpartijen, terwijl Charles alles behalve rechte noten uit zijn instrument blies. De set wisselde in golvende bewegingen tumult af met serene kalmte.

Xavier Charles

Na de pauze was Zea aan de beurt voor het spelen van nummers van in lichem fol beloften. Op dit album gaat Arnold de Boer terug naar waar het allemaal is begonnen: de Friese geboortegrond, de akoestiek van een dorpskerk en de eerste muzikale stappen die uiteindelijk leidden tot een leven dat geheel gewijd is aan muziek en de kracht die anderen eraan kunnen ontlenen. De Boer had Amsterdam in 2018 al eens kennis laten maken met zijn muzikale roots door Drumband Hallelujah Makkum te laten marcheren in Paradiso tijdens een festival van The Ex. De in zwarte uniformen gestoken bandleden stonden donderdag netjes in het gelid aan de linkerkant van het Bimhuis-podium, met in de voorhoede de grote trom en drie klokkenspellen. Verspreid over de set tilde de drumband de muziek tot grote hoogte met strakke klappen, robuuste roffels en aanvullende melodieën. In de fûgel, een lied over het wrede lot van een gewonde vogel, klonk een woodblock als een tikkende specht en toverden Charles en Austbø vogelzang uit hun instrumenten. Elders in de set bracht Austbø geluiden als van een zingende walvis voort door over de achterzijde van zijn cello te wrijven. Als de leden van de drumband even niets te doen hadden, bewogen ze synchroon heen en weer als halmen tijdens een zachte bries.

Zea XL in Bimhuis

Zea wisselde persoonlijke bespiegelingen af met op muziek gezette poëzie van andere dichters. Je hoefde de Friese taal niet machtig te zijn om de teksten te begrijpen. De Friese bewerking van het nog steeds actuele gedicht Kommt einer von ferne van Nobelprijswinnares Nelly Sachs werd aangekondigd met een Nederlandse vertaling en tijdens de vertolking ook nog eens in de originele Duitse versie voorgedragen door Annelie David.

Falco en Arnold de Boer

Een van de hoogtepunten van het optreden was de uitvoering van pine en tiid met gastvocalen van onder meer Falco de Boer, het allerjongste lid van de drumband. Tot hij naar voren kwam was Falco al blikvanger in de achterhoede, bescheiden opgesteld achter drummer Ineke Duivenvoorde. In de spotlichten kwam hij helemaal los en stal hij de show. Wie weet zien we hem over een jaar of tien terug in een Friese avant-garde rockband, want laten we niet vergeten dat lokale en regionale drumbands en fanfares springplank zijn voor muziekcarrières in uiteenlopende genres, van punk (denk Svätsox en opvolger De Kift) tot jazz (te veel voorbeelden om op te noemen). Wat dat betreft was de aanwezigheid van Drumband Hallelujah Makkum op een jazzpodium ook erkenning voor de verrijking die dit soort muziekgroepen brengen aan het Nederlandse muziekleven.

Het optreden van Zea XL werd afgesloten met het woordloos gezongen Friese slaapliedje Suze Nane Poppe. Achter ons hoorden we Friesen in het publiek zachtjes meeneuriën. Ondertussen werden de podium- en zaallichten langzaam gedoofd tot we niemand meer zagen. Een mooie afsluiting van een perfect avond.