Met debuutalbum Station On The Hill (2025) en een nieuwe single op zak tourt Concrete Vehicles momenteel door Europa. Afgelopen dinsdagavond speelde de Canadese band in Cinetol Amsterdam.

We moesten even door een vervangend lokaal voorprogramma heen bijten voordat Concrete Vehicles dinsdag het podium betrad. Saxofonist Jackson Bell blies in zijn eentje als een fabriekshoorn de openingsnoten terwijl de overige bandleden hun plek opzochten. De band uit Vancouver trapte meteen flink op het gaspedaal voor een set strakke art- en noiserock met jazztoevoegingen en opwellingen uit een synthesizer. Je kon de muzikanten niet betrappen op gebrek aan inzet. De opgewonden Kenan Gray haalde zijn toetsinstrument meermaals van de keyboardstandaard om het te dragen terwijl hij onrustig heen en weer liep. Het was zo onmogelijk meerdere noten achter elkaar te spelen, maar de muzikant had in ieder geval al onze aandacht. Drummer Ricky Sanderson, wiens ouders helemaal uit Canada waren overgevlogen om het optreden mee te maken, zorgde vaardig en onwankelbaar voor snelle, oppeppende partijen die dansbaar waren ondanks het grillige verloop van sommige riffs.

De voorgeprogrammeerde percussiegeluiden uit het kastje waar de saxofonist achter stond werd tot een minimum beperkt. Bassist Jacob Pepin zorgde onverstoorbaar vanaf een middenpositie voor vervormde zware noten. Gitarist/zanger Ben Lock wisselde bibberige declamaties af met hevige emotionele vocale uithalen. Zijn manier van zingen heeft veel weg van de zang bij black midi. Ook de muziek en jeugdige energie wekte herinneringen op aan het concert van de Britse experimentele rockband dat ik september 2019 zag in de Melkweg. Het geluid van Concrete Vehicles is iets minder complex en een stuk zwaarder, zeker in de recente nummers Cut Ties en Text Stop. De bassist droeg in Cinetol niet voor niets een T-shirt van Korn. Op de momenten dat de toetsenist zijn handen even vrij had, sprong hij op en neer en jutte hij het publiek op om hetzelfde te doen. Pas tijdens het afsluitende nummer, waarbij Lock zich van zijn gitaar had ontdaan en al zingend tegen zijn dichtstbijzijnde maatjes sprong, ontstond op de zaalvloer een moshpit door leden van het voorprogramma die tegen elkaar en (ongevraagd) tegen omstanders botsten. Op die manier sloegen ze letterlijk een groot gat in het publiek.

Er was niet heel veel volk in de zaal, maar het zou me niet verbazen als de Canadezen dankzij mond-tot-mondreclame bij een volgend Nederlands bezoek meer belangstelling zullen trekken.

In augustus zijn er minder concerten te beleven in Amsterdam. OCCII heeft een zomerstop en dus zijn we aangewezen op de programmering van podia die tijdens vakantieperiode wel open zijn. Paradiso en Tolhuistuin hadden vorige week bands op bezoek die van de andere kant van de wereld kwamen: The Bats uit Nieuw-Zeeland en HTRK uit Australië.

The Bats waagden zich na negen jaar weer aan de grote oversteek van Nieuw-Zeeland naar Amsterdam. De band speelt sinds de oprichting in 1982 nog steeds in de originele bezetting, live aangevuld met de iets jongere toetsenist Ryan Fisherman. Zijn keyboards hielden zich woensdag in de bovenzaal van Paradiso bescheiden schuil in de marge van het totaalgeluid waarin gitaren de boventoon voerden. De manier waarop zanger Robert Scott zijn slaggitaar bespeelde was vrijwel in elk nummer hetzelfde. Ook drummer Malcolm Grant ging in de snelle nummers met weinig variatie trommels en bekkens te lijf. Hij sloeg de maat vooral op de ridebekken en dan het liefst vaak in het midden zodat het klonk alsof een bel rinkelde bij een langdurig gesloten spoorwegovergang. Zijn Nieuw-Zeelandse motorik was na meer dan veertig jaar drummen nog steeds onverminderd gretig.

Kaye Woodward en Paul Kean van The Bats

De eenvoud van de arrangementen stond geheel in dienst van de hemelse pophits waar het repertoire van The Bats vol mee zit. De band heeft elf albums om een setlist mee samen te stellen, inclusief nummers van het recente Corner Coming Up (2025), waarvan er in Amsterdam slechts vijf werden uitgevoerd. De meerstemmige zang maakt de indiepopliedjes zo aantrekkelijk. Leadgitarist Kaye Woodward zong tweede stem en bassist Paul Kean vulde de koortjes aan waar nodig. Je zou vanwege de lachende en vrolijk heupwiegende Kean bijna vergeten dat de melodieën melancholische getoonzet zijn. De sfeer was gemoedelijk. De bandleden namen de tijd voor spontane praatjes met het publiek dat voor het merendeel bestond uit mannen van een zekere leeftijd (ondergetekende meegerekend). De twee allerjongste vrouwelijke fans hadden een plek vooraan weten te bemachtigen. Scott moest na het door hen meegezongen Round and Down erkennen dat zij de songteksten beter uit hun hoofd kenden dan hijzelf. Zonder teksten op grote vellen op de podiumvloer redde hij het zelf niet.

In de toegift speelde Woodward tijdens Tragedy verrassend een solo via een klein elektronisch instrument met touchscreen. Het optreden werd feestelijk afgesloten met de klassieker North By North, een nummer dat voor meerdere bezoekers de eerste kennismaking met The Bats zal zijn geweest dankzij In Love With These Times, de compilatie uit 1989 van Flying Nun Records.

Jacob Dwyer in Tolhuistuin

HTRK werd donderdag tijdens een avond van Subbacultcha in Tolhuistuin voorafgegaan door een live hoorspel (of audio-drama zo u wilt) vertolkt door de in Amsterdam woonachtige kunstenaar en schrijver Jacob Dwyer. Hij werd van achteren verlicht door een oranje spot terwijl hij bijna fluisterend vertelde en rapte over een bezoek aan het huis van een vriend boven een ongebruikte spoorlijn. De dromerige dwaaltocht door herinneringen werd begeleid door natuurgeluiden en geluidseffecten die Dwyer aanklikte op het scherm waar hij achter zat. Tussen de elektronische muziek vlogen vogels op, piepten ratten en kraakten deuren. De ambient en dub techno bleef op beschaafd laag volume om de teksten volledig verstaanbaar te houden. De minimale performance nodigde uit om al staande met de ogen dicht te worden beluisterd, al was dat nadelig voor het bewaren van het evenwicht tussen de vele bezoekers.

HTRK in Tolhuistuin (bron: YouTube)

Het publiek was beduidend jonger en gemêleerder dan bij The Bats. Sommige vriendengroepen zorgden voor enig rumoer in de achterste rijen tijdens het optreden van het Australische duo HTRK. Met een naam die je uitspreekt als Hate Rock kun je verwachten dat hun muziek verstild is en niet bestand tegen ongewenste stoorzenders. Binnen de trage ritmische basis van een kil en kaal voorgeprogrammeerde drumcomputer tokkelde Nigel Yan afwisselend en behoedzaam op elektrische en akoestische gitaar. De herhalende noten en akkoorden zweefden schuchter door de zaal. Zangeres Jonnine Standish ontspande haar stembanden met een slokje whisky voordat ze op onderkoelde wijze zong over vaak intieme zaken. Muzikale of vocale uitbarstingen bleven achterwege. Emoties werden op afstand gehouden. Vreemd genoeg werd je als luisteraar juist door die afstandelijke uitvoering dichterbij getrokken, omdat de verstilling luisterconcentratie vergde en de muziek ruimte gunde om de emoties desgewenst zelf in te vullen. Hoe minimalistischer, hoe beter, wat mij betreft, zoals bij het nummer HA waarbij de flageoletten, ruis en zacht zoemende feedback vrij spel kregen om rond een eenvoudige baslijn te kringelen.

Alle genoemde optredens zijn volledig terug te zien/luisteren via het YouTube-kanaal van eotws. De foto van HTRK is afkomstig van de video gemaakt door OrangJGoreng

Deze week postte ik aflevering 231 van Cellar Tapes 1980-2026, de wekelijkse muzikale mix die is te beluisteren via mijn account op Mixcloud. Elke dinsdag staat een nieuwe aflevering klaar met een selectie uit de eigen collectie, geselecteerd binnen een afgebakend thema. Deze week is dat het jaar 2006.

Cellar Tapes begon zes jaar geleden met het plaatsen van cassette-opnamen van de Radiola Improvisatie Salon (1978-1984) die hier in de kelder stof en vocht lagen te vergaren. Daarna volgden mixen met wat ik bewaard had van RadioNome (1981-1982), het VPRO-radioprogramma waar ik als tiener vrijwel wekelijks met bandrecorder in de aanslag naar luisterde. De live geïmproviseerde mixen onder de naam Soundtrack werden oorspronkelijk in 1993 en 1994 uitgezonden vanuit de studio van de lokale omroep van Heerhugowaard.

Sinds 2022 zijn er een paar terugkerende thema’s bij Cellar Tapes, zoals muziek geselecteerd op formaat (7″, 10″ en 12″ EP’s) en op jaartal. Elk jaar ga ik 40, 30 en 20 jaar terug in de tijd met een greep uit de platen in de kast. Deze week is de eerste van enkele shows met tracks van cd’s en lp’s uit 2006. In de onderstaande aflevering hoor je een uur lang een mix met onder meer ambient, Ethiopische jazz, experimentele folk, indierock en post-rock uit Denemarken, Duitsland, Japan, Nederland, Noorwegen, VK en VS.

Tussen de terugkerende thema’s vind je door de jaren heen ook een paar speciale mixen, zoals Recorded by Steve Albini, The Saddest Music In The World, The Music of Charles Hayward en sporen van Le Sacre du Printemps in pop, jazz en industriële muziek. Duizenden uren luisterplezier. Doe er je voordeel mee.

Elk jaar kunnen buurtbewoners tijdens de Buurtcamping vakantie vieren in hun eigen park. Vorige week was het Oosterpark in Amsterdam aan de beurt met eten, drinken, diverse activiteiten en muziek voor jong en oud. Een van de optredende bands op zaterdagmiddag was de postpunk-, noiserock- en indieband Yeko Ono? Een van de nummers die de band speelde was het in het Kroatisch gezongen 6a. In de onderstaande video zijn er bijrollen voor een nieuwsgierige wesp, een rookmachine en een strandbal.